หมอดู...หมอเดา

                  อาชีพหนึ่งที่ทำรายได้เป็นกอบกำไม่แพ้อาชีพโด่งดังอื่นๆ อาทิเช่น สถาปนิก แพทย์ นักร้อง นักแสดง ...ที่เห็นเด่นสุดในช่วงนี้ก็คงหนีไม่พ้นอาชีพหมอดู ไม่ว่าจะ เป็น หมอดูไพ่ยิปซี หมอดูกราฟชีวิต หมอดูใบไม้ หมอดูไพ่ป๊อก หมอดูโหงวเฮ้ง เรื่อยไปถึงอีก หลายร้อยหมอดูที่สามารถทำนายอดีต และล่วงรู้ไปถึงอนาคต และก็นั่น แหละส่วนใหญ่ คนที่ไปดูหมอก็มักจะเป็นบุคคลที่กำลังมีปัญหาท้อแท้กับชีวิต หรือเริ่มที่จะวางแผนการ ต่างๆ อาจจะเป็นแผนทำธุรกิจหรือดูไปถึงเนื้อคู่ว่าจะเหมาะสมกับตนหรือไม่? ดวงจะชน กันหรือเปล่า? อยู่ด้วยกันแล้วจะยั่งยืนมั่นคงไหม? จะช่วยกันรวยไหม? และอีกหลาย คำถามที่จะรอให้หมอดูเป็นผู้เฉลย...

                  โดยส่วนตัวนั้น ถ้าถามว่าเป็นคนที่ชอบดูหมอและเชื่อในเรื่องหมอดูมากแค่ไหน เมื่อยี่สิบปีที่แล้วก็สามารถพูดได้เต็มปากเต็มคำเลยว่าชอบมาก...จนถึงมากที่สุด อาจจะเป็น เพราะว่าสมัยเป็นเด็กๆ ตอนนั้นมีความคิดหวังว่าจะได้มาอยู่กับคุณอาที่อเมริกา เตรียม เอกสารตลอดจนเตรียมตัวที่จะขอวีซ่าทุกอย่างเรียบร้อย และคิดว่า ยังไงเสียก็ต้องได้มาแน่ๆ ทุกอย่างพร้อมเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์

                  บังเอิ๊ญ...บังเอิญ คุณแม่เอาดวงไปให้พระดู หลวงพ่อท่านก็บอกว่ายังไงเสียก็คง ไม่ได้มาอเมริกาเพราะ ดวงมีอะไรติดขัด ยังไง๊....ยังไงก็ต้องอยู่เมืองไทย ไอ้เราก็ไม่เข้าใจ ว่าจะยังไง๊...ยังไง ได้ยังไง เพราะเอกสารมีครบเรียบร้อยแล้ว โรงเรียนหรือก็ตอบรับแล้ว วีซ่าก็ได้รับเรียบร้อยแล้ว...ยังไงก็ต้องได้ไป

                  แต่พอใกล้ถึงเวลาจะไปอีกเพียงไม่กี่อาทิตย์ ทางคุณอาที่จะไปอาศัยอยู่ด้วยนั้น... โทรมาบอกขอผ่อนผันแผนการเดินทางเนื่องจากเหตุผลบางประการก็เลยทำให้ค่อนข้างผิด หวังมากๆ จึงเกิดความเชื่อถือว่า ดวงที่หลวงพ่อท่านดูมาให้นั้นจริงทีเดียว แสดงว่าต่อไปนี้ จะทำอะไรก็จะต้องดูหมอไว้ก่อน ในช่วงนั้นบอกตัวเองอย่างนั้นจริงๆ เพราะเชื่อจนสนิทใจ

                  ช่วงที่อยู่โรงเรียนวชิราวุธตอนมัธยมสาม ช่วงนั้นเป็นช่วงที่จะต้องเตรียมตัวที่จะ สอบเข้าโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ช่วงนั้นจำได้ว่ามีความมุมานะมากที่จะสอบเข้าโรงเรียน เตรียมอุดมฯ ให้ได้ มุมานะตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือ เข้าติวหนังสือ แต่ก็ยังแอบ...เอ๊ะ! ไปดู ดวงเสียหน่อยจะดีกว่า...จำได้ว่าหมอดูบอกว่าจะต้องอยู่ที่เดิมคืออยู่ โรงเรียนเดิม ถึงแม้ คะแนนจะถึงอย่างไร แต่ดวงว่ายังต้องอยู่ที่เดิม...

ไม่ได้หมายความว่าไม่เก่ง (หลงตัวเองอีกแล้วซิเรา) แต่ยังไง...ยังไงก็ต้องอยู่ที่เดิม และปรากฎว่าก็ได้อยู่ที่เดิมจริงๆ คราวนี้เลยเชื่อเรื่องหมอดูจนสนิทใจมากขึ้นไปอีก คราวนี้ ก็จะมีร่างตัวเองไปโผล่อยู่ตามสำนักหมอดูต่างๆ ที่ขึ้นชื่อว่าแม่น รวมถึงหลังจากที่สอบเข้า เตรียมอุดมฯ ไม่ได้ ด้วยความผิดหวังก็เลย มุมานะอ่าน หนังสือเพี่อที่จะเตรียมตัวสอบ เอ็นทรานซ์ในอีกสามปีข้างหน้า แต่ก็ยังไม่วายดูหมอเป็นงานอดิเรก

                   ช่วงห้าเดือนก่อนสอบ โรงเรียนวชิราวุธเป็นโรงเรียนประจำและจะไม่ค่อยให้ บุคคลภายนอกเข้ามา นอกจากได้รับอนุญาต เว้นแต่ผู้ปกครองของนักเรียน แต่วันนั้นจำได้ ว่ามีคนพิการนั่งรถหมุนล้อเข้ามาในโรงเรียนแล้วติดป้ายหมอดูแม่นๆ

ตอนนั้นพวกเราอยู่มัธยมหกและเป็นปีสุดท้ายที่จะได้อยู่ในรั้วโรงเรียนเดียวกัน ก่อนที่จะสอบเอ็นทรานซ์และแยกย้ายกันออกไป ไอ้ต่วน กำลังอาบน้ำพอได้ยินเด็กๆ รุ่น น้องพูดกันว่ามีหมอดูพิการนั่งรถเข้ามาดูหมอ ก็รีบตาลีตาเหลือกแต่งตัว แล้วให้เด็กไปตาม หมอดูมาที่หน้าตึก

“เอ็งจ่ายไปเท่าไร ค่าดูหมอ” เราถาม

“แค่สองร้อย แต่แม่นโคตร...หมอดูบอกเลยว่ายังไงกูก็ต้องเอ็นติด ดวงกูยังไงก็ต้อง เอ็นติด...ดีใจชิบ....ย”

ไอ้ต่วนหน้าตาบอกถึงความภูมิใจ และความมั่นใจเต็มพิกัดและตั้งแต่นั้นมา ก็ไม่ เคยเห็นไอ้ต่วนจับหนังสือหรือนั่งดูหนังสือ เห็นแต่ออกไปเดินช้อปปิ้งซื้อของและเฮฮาไป วันๆ ในขณะที่เราและเพื่อนๆ นั่งติวและอ่านหนังสือกันถึงตีสองตีสามทุกวัน ถึงวันประกาศ ผลสอบเอ็นทรานซ์ ตอนนั้นพวกเราไปเที่ยวกันที่สิงคโปร์ เกือบทุกคนรวมทั้งเราสอบ เอ็นทรานซ์ติดในขณะที่ไม่มีชื่อไอ้ต่วน

“กูจะไปฆ่ามัน... กูจะไปฆ่ามัน... ไอ้หมอดูเวร.. กูจะไปเอาตังค์กูคืน ไอ้....ไอ้....”

                  วันนั้น...วันที่ไอ้ต่วนสบถออกมา เราเชื่อว่าหมอดูคนนั้นคงนอนสะดุ้ง สะดุ้ง และ สะดุ้ง เพราะว่าไอ้ต่วนพูดถึงคุณหมอดูคนนั้น บวกคำนำหน้านามและคำต่อท้ายยาวเป็นหาง ว่าว ทั้งคืนพวกเราทุกคนได้ยินชื่อหมอดูจนไอ้ต่วน ง่วงผลอยหลับไป และกระนั้นถึงแม้ เหตุการณ์ความเชื่อเรื่องหมอดูที่เกิดขึ้นกับไอ้ต่วนจะทำให้เราได้เห็นว่า หมอดูไม่ได้แม่น เสมอไป แต่ก็ไม่ได้ทำให้เราลดละความเชื่อลงเลย

                  ช่วงเรียนที่นิติศาสตร์ ธรรมศาสตร์ พอเริ่มเข้าปีสองที่ต้องไปเรียนที่ท่าพระจันทร์ และประจวบกับแถวท่าพระจันทร์ นั้นเป็นที่ที่บรรดาสำนักหมอดูทั้งหลายนั้นผุดตั้งขึ้นเป็น ดอกเห็ด วันๆ พอมีเวลาว่างจากเข้าห้องเล็คเชอร์ ก็จะวิ่งจู๊ดเข้าท่าพระจันทร์ จำได้ว่าช่วง นั้นเงินค่าขนมหมดไปกับหมอดู

                   วันหนึ่งโดดเรียนวิชากฎหมายเพราะนัดกับพี่มะลิ แม่ค้าหนังสือท่าพระจันทร์ว่าจะ ไปดูคนทรงเจ้า ที่พี่มะลิการันตีว่าแม่นนักแม่นหนาอยู่แถววงเวียนใหญ่ นั่งตุ๊กๆ ไปกันสอง คน พอไปถึงก็เข้าไปในสถานที่ จากนั้นต้องเข้าไปในตรอกเล็กๆ ในตำหนักมีหิ้งพระใหญ่ มีกุมารทอง มีหัวกระโหลก มีสาลิกาลิ้นทอง มีนกแสก มีอะไรๆ ห้อยเต็มไปหมด ดูน่าขลัง และน่าเกรงขามเป็นยิ่งนัก คนทรงนั่งกลางอยู่หน้า หิ้งพระดูเป็นสง่าด้วยท่าสงบและนิ่ง

                    ก่อนพิธีจะเริ่มขึ้นมีคนแต่งตัวเป็นแบบชาวบ้านสมัยก่อนถือกะลาให้ร่วมทำบุญ เราใส่ไปห้าสิบบาท แต่เราก็เห็นว่ามีเงินอยู่ในกะลานั้นมากพอสมควรและห้าสิบบาท เมื่อ สิบห้าปีก่อนก็เป็นเงินไม่ใช่น้อย พี่มะลิรู้สึกจะใส่เงินพอๆ กันหรืออาจจะมากกว่าหรือน้อย กว่ากันเพียงนิดหน่อยไม่แน่ใจ พอพิธีจะเริ่มขึ้นร่างทรงเริ่มสั่นเรื่อยๆ และสั่นอยู่เกือบครึ่ง ชั่วโมง จนเรามีความรู้สึกว่าทำไมขลังจังเลยไม่เสียแรง ที่กระโดดเรียนออกมา ทั้งๆ ที่วิชา ที่โดดนั้นสำคัญเสียด้วย ทันใดนั้นมีชายอายุประ มาณยี่สิบต้นๆ เปิดประตูผลัวะออกมา... แล้วตะโกน

                   “ ป้าสะอิ้ง...ไอ้ยอดถูกรถชน เร็วๆ เข้า”

                  ทันใดนั้นร่างทรงลุกพรวด โดยไม่รีรอต่าง จากตอนที่ร่างทรงเข้าเพราะจำได้ว่าใช้เวลาเป็นครึ่งชั่วโมงแล้ววิ่งพรวดออกทางประตูนั้น ท่ามกลางความตกใจของบรรดาผู้มาดูหมอ เราหันไปมองหน้าพี่มะลิ แล้วพูดกับตัวเองว่า “ไปซะแล้วตู ห้าสิบบาท” แต่เหตุการณ์นั้นก็ยังไม่ทำให้ความ เชื่อลดน้อยลงแต่ประการใด

นังมิ้นท์เพื่อนสนิทในกลุ่ม มีปัญหาครอบครัว เพราะคุณพ่อซึ่งเป็นหัวเรือใหญ่ของ บ้านต้องมีอันต้องจากไปก่อนวัยอันสมควร การสูญเสียครั้งนี้ทำให้นังมิ้นท์ ไม่เป็นอันกิน อันนอน

                  เราเห็นความทุกข์ของเพื่อนก็เลยชวนให้มิ้นท์ไปนั่งดูหมอท่าพระจันทร์ด้วยกัน นังมิ้นท์จ่ายก่อนดูด้วยเงิน 120 บาท

                 “ ชีวิตสมบูรณ์มาก...สุขภาพคุณพ่อ...คุณแม่...ดีมาก...ทุกเรื่องดี...แฟนดี..การเรียน ดี..ชีวิตมีความสุขมาก...ทำบุญมาดี...คุณพ่อจะได้เลื่อนตำแหน่งในไม่กี่วันนี้ ...” นั่นคือคำพูดแรกของหมอดูที่พูดกับนังมิ้นท์หลังจากดูวันเดือนปีเกิดและเวลาตก ฟากของนังมิ้นท์

                 “ อีหนุ่ม... เอาเงินกูคืนมาเดี๋ยวนี้ เอาจากกระเป๋าของแกนี่แหละ...” นังมิ้นท์ หน้าตึง ขมึงใส่ จึงสรุปได้ว่าวันนั้น เราเลยเสียเงินไป 120 บาททั้งๆ ที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลย ...สบายไป แต่เอ...หมอดูที่มิ้นท์ดูคนนี้เป็นเจ้าที่แม่นมาก อาจจะมีอะไรผิดพลาด เราคิดใน ใจ เพราะต้องนัดคิวยาวมากกว่าจะได้คิวดูของหมอคนนี้ ไม่เป็นไร...เราเลยนัดเวลาหมอคน นี้อีกครั้งเพื่อดูให้ตัวเอง พอถึงวันนัดเราก็ไปตามเวลาที่กำหนดไว้

                  “เอ...ตามดวงนี้ ทุกอย่างดีหมดในช่วงนี้... เอ๊ะ เดี๋ยวๆ ทุกอย่างดีหมด แต่ทำไม ดวง การศึกษาหมาไม่แ...ก มึงสอบเมื่อไหร่นี่........” หมอดูถามเรา

                   “ สอบวันนี้ครับ ...” …เราตอบ

                   “ มึงสอบกี่โมง.....”

                   “ ห้าโมงครับ .....”

                   “ มึงสอบห้าโมง...สามโมงมึงยังมานั่งดูหมอ...ไปอ่านหนังสือไป๊...ไป...เดี๋ยวนี้” หมอดูส่งเสียงลั่นสนั่นท่าพระจันทร์ เราทั้งอายทั้งเขิน เพราะผู้คนพากันมามองเต็มไปหมด

                    ยังไงก็ไม่เข็ด... และก็ไม่ใช่เพียงแค่สามเหตุการณ์ที่เล่าให้ฟัง ยังมีอีกหลาย เหตุการณ์ เด็ดๆ แต่ก็ยังไม่เข็ด ยังเชื่อในความแม่นของหมอดู

...จนกระทั่งวันที่เรียนจบธรรมศาสตร์ ... ยังดั้นด้นไปดูหมอก่อนขึ้นเครื่องบินมา เรียนต่อ

                    “ ดวงจะได้ทำงานเกี่ยวกับเสื้อผ้านะ ทำงานเกี่ยวกับเข็มกับด้าย ในช่วงต้นๆ เห็นว่า ดวงเป็นอย่างนี้นะ……”

หมอดูทัก

... เรานึกในใจ คงได้ทำงานเป็นดีไซเนอร์เกี่ยวกับเสื้อผ้าแน่แล้วตู..... นึก กระหยิ่ม ยิ้มย่อง มองภาพอนาคตสวยหรู

ถึงนิวยอร์ก.....

                  งานแรกที่ได้...ร้านซักผ้า...ทั้งซัก...ทั้งปั่นแห้ง...ทั้งพับ...อีกทั้งหลายทั้ง...นึกติหมอดู แหมแม่น แต่แม่นไม่หมดนะ ตั้งแต่นั้นมาก็เลยให้ตัวเองดูดวงตัวเอง ฝันด้วยตัวเอง สมหวัง เอง ผิดหวังเอง เอาเงินค่าหมอดูมาซื้อขนมให้ตัวเอง อิ่มไปเอง สบายไปเอง

สวัสดี........

เรื่อง “หมอดู...หมอเดา” ลงพิมพ์ครั้งแรก

จากหนังสือพิมพ์ไทยกู๊ดนิวส์ ปีที่ 2 ฉบับที่ 17 เดือน ก.ค. 2549